20 . باب در بيان عرش و كرسى 339 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد برقى و آن را مرفوع ساخته كه گفت : جاثليق ( كه سردار نصارى است ) از امير المؤمين عليه السلام سؤال كرد و به آن حضرت عرض نمود كه : مرا خبر ده از خداى عزّوجلّ كه آيا آن جناب ، عرش را بر مىدارد يا عرش ، او را بر مىدارد ؟ امير المؤمنين عليه السلام فرمود كه : « خداى عزّوجلّ ، حامل عرش و آسمان‌ها و زمين و آنچه در ميان آنهاست . و همين معنى ، فرمودهء خدا است كه مىفرمايد : « إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ أَنْ تَزُولا وَ لَئِنْ زالَتا إِنْ أَمْسَكَهُما مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ إِنَّهُ كانَ حَلِيماً غَفُوراً » « 1 » ، يعنى : به درستى كه خدا نگاه مىدارد آسمان‌ها و زمين را از آن‌كه زايل شوند ، يا به جهت كراهت و نخواستن آن‌كه از مكان خود بروند ، و هر آينه اگر زايل شوند ، هيچ‌كس آنها را نگاه ندارد و به جاى خود نياورد ، بعد از خدا ( يا پس از خرابى و زوال آن ) . به درستى كه خدا ، بردبار و آمرزگار بوده و خواهد بود » . جاثليق عرض كرد : پس مرا خبر ده از فرمودهء آن جناب : « وَ يَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمانِيَةٌ » « 2 » ، يعنى : « و بر مىدارند عرش پروردگار تو را در بالاى فرشتگان ، كه بر كنارهاى آسمان مىباشند ، و در آن روز كه روز قيامت است ، هشت فرشته » ( يا هشت كس ) . كه خدا چگونه اين را فرموده و تو مىگويى كه خدا عرش و آسمان‌ها و زمين را بر مىدارد ؟ امير المؤمنين عليه السلام فرمود : « به درستى كه خدا عرش را آفريد از چهار نور : نور سرخى كه سرخى ، از آن سرخ شد و نور سبزى كه سبزى ، از آن سبز شد و نور زردى كه زردى ، از آن زرد شد و نور سفيدى كه سفيدى ، از آن به هم رسيده است ، و آن ، علمى است كه خدا آن را بر حاملان آن حمل نموده و آن ، نورى است از عظمت و بزرگى خدا . پس به عظمت و نور او ، دل‌هاى مؤمنان بينا شد ، و به عظمت و نورى كه دارد ، جاهلان با او دشمنى ورزيدند ، و به عظمت و نور وى هر كه در آسمان و زمين است ، از همهء خلائق به سوى آن جناب وسيله و دست‌آويز طلبيدند ، با اعمال مختلف و دين‌هاى مشتبه . پس هر كه محمولى از موجودات كه خدا آن را به نور و عظمت و قدرت خويش بر مىدارد ، توانايى ندارد ، از براى نفس خويش بازداشتن ضررى و نه جذب منفعتى و نه

--> ( 1 ) . فاطر ، 84 . ( 2 ) . حاقه ، 17 .